Zielone SchroniskaPolskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze

Rezerwuj nocleg

Pogoda

temperatura: 25°C / 13°C
burza z deszczem

Kalwaria Zebrzydowska

„Kalwaria” oznacza zespół kaplic symbolizujących kolejne stacje Drogi Krzyżowej. Najczęściej lokowane są na wzgórzach, symbolizujących jerozolimskie Wzgórze Czaszki (Golgota, po łacinie Calvaria). Kalwarie były szczególnie ważne dla pielgrzymujących w okresie utrudnionego dostępu do Ziemi Świętej.

Kalwaria Zebrzydowska powstała dzięki Dorocie Herbutównej z Felsztyna, żonie Mikołaja Zebrzydowskiego, starosty lanckorońskiego. Patrząc pewnego dnia na pobliską Górę Żarek widziała ona na szczycie trzy jaśniejące w promieniach zachodzącego słońca krzyże. Objawienie to zrobiło tak wielkie wrażenie na małżonkach, że Mikołaj Zebrzydowski, znany ze swej pobożności, postanowił w tym miejscu wznieść świątynię. Skromny kościół z trzema czerwonymi krzyżami dał początek sanktuarium.

Kolejnym etapem powstawania kalwarii było przywiezienie przez Hieronima Strzały z Ziemi Świętej gipsowych miniaturek kaplic jerozolimskich. Stały się one później wzorem do budowy tych na Górze Żarek. A nastąpiło to po lekturze przez Michała Zebrzydowskiego w latach 1604-1605 pracy holenderskiego duchownego pt. „Theatrum Terrae Sanctae”, ze szczegółowymi opisami, mapami i podanymi odległościami pomiędzy poszczególnymi stacjami. Tym bardziej zachęciło to lanckorońskiego starostę do działania, i dla niego Góra Żarek natychmiast stała się Golgotą, Góra Lanckorońska – Górą Oliwną, a rzeka Skawinka polskim Cedronem.

I tak kaplica po kapicy, przez ponad 400 lat zbudowano dwie trasy pątnicze, zwane Dróżkami Kalwaryjskimi – Dróżka Pana Jezusa i Dróżka Matki Bożej, które cieszą się niesłabnąca popularnością wśród milionów pielgrzymów z kraju i zagranicy.
W 1999 r. w uznaniu historycznych, architektonicznych i krajobrazowych wartości sanktuarium wraz z Dróżkami Kalwaryjskimi zostało wpisane na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO jako jedyna kalwaria na świecie.